Blog


6 februari 2017

Inloophuis in Borne

Een initiatief van onderop. Ik maak er geen deel van uit. Ik draag het wel een warm hart toe!


13 maart 2016

IMG_2566VOORJAAR

Koude winterochtend. Ik bel aan. Man doet open. “Hallo, Goedemorgen! Je bent vroeg, maar ze is al klaar hoor. Loop maar door.” Ik loop naar zijn vrouw die lekker bij de verwarming zit te soezen in haar rolstoel. Een echte dame. Manicure, make up, watergolf in t haar, prachtige kleding. Ze kijkt me aan en schrikt. …en begint te mopperen. “Je bent veel te vroeg, ik ben nog niet klaar, anders kom je altijd later, waarom wist ik dit niet. ……” Ik laat het maar even over me heen komen. Uit ervaring weet ik dat ze de moppers af moet kunnen maken.
Opeens kijkt ze me aan…knal blauwe en heldere ogen. “Wat heb je een leuke sjaal aan vandaag. Staat je leuk. Vrolijk. Voorjaar! Ik zeg: “Dank u wel. Ik had wat zin in vrolijke kleurtjes en zon. t Mag wel weer voorjaar worden hè?” Ze kijkt me nog eens aan met die heldere ogen, er verschijnt een lachje op t gezicht. “Ja, voorjaar godverdomme!”
Noot:
De laatste tijd werk  ik met enige regelmaat met mensen met een hersenaandoening (NAH, dementie etc). Dit levert bijzondere ontmoetingen op. Een verrijking voor mijn ontwikkeling als begeleider. In dit geval bij afscheid van gezondheid en levensverwachtingen. Af en toe vertel ik er over.


24 januari 2016

Loslaten, f… the world!

“Laat het los!” Het werd me toegeschreeuwd. Als een poging om me eindelijk te laten verstaan wat ik nodig heb. En ja ik weet het ook zelf wel. Loslaten van het oude hoort bij verder gaan, mijn dromen achterna! “Fuck the world, I’m going to Wonderland” zoiets! Maar ja… hoe dan?? Het klinkt zo mooi en eenvoudig. Loslaten. Iedereen kan er wel over meepraten. Iedereen weet dat een papiertje loslaten en in de wind laten wapperen heel wat anders met je doet dan het loslaten van je partner, je oude leven, je baan, je gezondheid…….vul maar aan…

En dan zo’n dag als vandaag. Ik liep op de markt een oud-collega tegen het lijf. Op mijn vraag hoe het met hem ging, begon zijn lip te trekken. Ik schrok. Hij vertelde: “de kanker is terug”. Hij heeft het nog maar net gehoord. Weet nog niet hoe het verder zal gaan, maar loslaten moettie; in ieder geval zijn toekomstdroom om zijn kleinkinderen groot te zien worden….

Net nog zag ik de film ‘The Danish Girl’. Hoe een man er in de loop van de tijd achter komt dat hij eigenlijk een vrouw is- en dat er dan een moment komt dat ze t zeker weet, het moment dat er geen weg meer terug is, dat ze haar oude leven moet loslaten… En dan zit je er midden in. Blijven geliefden bij je, kun je ze laten gaan? Verdriet, angst, hoop, verlangen en vreugde mengen zich door elkaar: “het moet echt, maar mag ik de ander zo’n pijn doen? Waar gaat het allemaal naar toe? Hoe zal het eindigen? Och, als dat toch eens zou lukken!”

Thuis achter mijn laptopje met een vers bakje koffie er naast (had ik zo’n zin in). Mijmerend over de dag…..”Laat het loslaten los!” zegt iets in mij “Oow???”, doe ik nog een poging, maar er kom niets meer. En dan glimlach ik: “jep! ik mag het loslaten loslaten. F.. the World! Het gaat immers alleen op de manier en in de tijd die bij mij past!”

Alles op zijn tijd dus. Dus nu naar bedje toe! Wel te rusten allemaal.

Morgen is weer een andere dag.

 

2016-01-23


24 januari 2016

In juni heb ik de opleiding tot rouwbegeleider succesvol afgerond! Als ritueelbegeleider kon ik het niet laten om de opleiding af te sluiten door ‘iets te doen’. Een kleine workshop waarin ik de mensen van onze groep wilde laten ervaren wat voor mij de belangrijkste lessen waren in dit jaar, namelijk dat een rouwbegeleider een goede danser is!

Begeleiding kent dezelfde vragen als dansen: wie leidt en wie volgt? Wie bepaalt de richting? Hoe blijven we in balans of vallen we om, dansen we op elkaars tenen? De cliënt leidt, maar wanneer neem ik leiding (al dan niet terecht, vanwege inbreng van deskundigheid of om een veilige bedding te geven aan de cliënt)? Wat gebeurt er als ik niet goed afgestemd ben op de cliënt?

Het was prachtig om met elkaar te ervaren hoe fijngevoelig afstemming op elkaar nodig is om te kunnen dansen. En hoeveel plezier / ontspannenheid dat opleverde!


30 april 2014

Over onkruid en moeilijke mensen en gebeurtenissen

Het is meivakantie voor veel mensen. Mooi weer afgewisseld met buien. Weer dat vruchtbaar is: het doet de natuur weer groeien en bloeien! Afwisseling is nodig om tot bloei te komen. Maar dat onkruid. Lastig… hoe kom je er ooit vanaf?! Een oudere tuinman zei mij ooit: “sommige mensen of gebeurtenissen kunnen als onkruid voor je zijn. Je wil geen onkruid in je tuin, het verstoort je rust, je heb er last van, je ergert je eraan, maar onkruid is er toch. En als je er goed naar kijkt, dan is onkruid vaak ook heel mooi. Het kan zelfs goede voeding voor je zijn, maar jij bent degene die het niet in de tuin wil. Zoals het zevenblad. Een woekerplant, die andere planten in je tuin verdringt. Ook een plant die voedzaam is. In de praktijk werkt het heel goed om het zevenblad een speciale plek in je tuin te geven, waar het wel mag groeien en bloeien. De rest van de tuin blijft er dan op een gegeven moment wel vrij van.”

Wat je allemaal ziet als je in de tuin werkt…….
Onkruid?
Onkruid?

Volgens allerlei mensen werkt dit in de tuin. En in het echte leven? Werkt zoiets ook in je dagelijks leven? De tuinman vond van wel, maar….. een aparte plek (tijd, ruimte) bestemmen voor “lastige dingen”, zodat je positief bezig kunt zijn?  Moeilijke dingen een eigen plek geven en met rust laten, zodat je kunt genieten van de mooie dingen? En kunnen die lastige dingen ook echt “voedzaam” zijn, heb je er wat aan?  Hoezo?!

Wat kun je daarmee als je net geconfronteerd bent met een groot verlies of gedenkwaardige gebeurtenis (denk maar eens aan het verlies van een dierbare, je gezondheid, je werk, een scheiding, conflict in de familie). “Accepteren, loslaten, anders naar de dingen gaan kijken”, zeggen mensen dan. Makkelijk gezegd, maar ……………………………….Hoe? Wanneer? Ooit? Begrijpelijke reactie! Tegelijkertijd is er geen antwoord. Je moet er gewoon mee verder. In de loop van de tijd merk je dan ineens dat er iets is gebeurd; de antwoorden zijn als het ware naar je toe gekomen. Zoals je ineens iets snapt door de woorden van een ander. Zoals je iets begint te dagen doordat je hebt gezien hoe anderen met een vraag omgaan.  Zoals een oplossing in je geest op ‘ploept’ of je “het kwartje voelt vallen” op momenten dat je met hele andere dingen bezig bent -bijvoorbeeld tijdens het poetsen, sporten, in de tuin werken.

Wonderlijk!

Als ritueelbegeleider en begeleider bij verlies en rouw ben ik vaak getuige van zo’n proces. Ik zie de ander leren en ont-dekken. Dat ontroert me dan. Want: dat ik daarbij mag ondersteunen! en ook: ik ont-dek en leer zelf ook over “loslaten, accepteren en anders gaan kijken”.  Rijkdom!

Intussen roept mijn tuin me echt. Het onkruid moet worden aangepakt. Aan de slag dus! En jij?

 


25 november 2013

Een eerste blog……

“Dus… ik ga een blog schrijven”, denk ik terwijl er een kale, lege pagina voor me ligt. Mijn gedachten stokken. “Wat schrijf ik in mijn eerste blog?” Ik heb al vijfentwintig beginzinnen doorgestreept. Schrijven is immers de kunst van het weglaten. En eigenlijk heb ik zoveel te vertellen: over hoe KOM Ritueel & Begeleiding tot stand is gekomen en wat mijn dromen zijn voor de toekomst. Over voor wie en waarvoor ik dus allemaal dankbaar ben. Over de figuurlijke blauwe plekken van de figuurlijke ‘schoppen onder kont’ om zover te komen. Over wat mij fascineert in mensen, in het leven en de dood, in het proces van verlies en rouw. Over het belang van passende rituelen. Over mijn missie om verlies gewoon bespreekbaar te maken. Over mijn missie om mensen te laten beseffen dat iedereen op geheel eigen wijze met verlies om gaat en dus op geheel eigen wijze rouwt. Over… nou ja, over dat dus allemaal. Genoeg stof voor de volgende blogs.

Om te beginnen een dankwoord.

Dank je wel voor alles wat jullie me gegeven hebben!  Deze mensen wil ik daarbij met name noemen:

Jenny, Sjaan, Ellie, Evelien, Miriam.
Sabine, Ronald en Paul van TerZake.
Ton en Hermien van Het Moment.
Judith en Gettie van Vliegende Stoel.

Rufi

Back to top