#indetaxi


6 september 2018

#indetaxi #balans opmaken (4) #geluk

#geluk #vermoeid #verwonderd #talent #kids #jongeren #specialebehoeften #leerlingenvervoer

Het is vakantie. In de schaduw geniet ik van het mooie weer. In de stoel naast mij ligt een kat te snurken. Ik kijk de tuin wat rond en mijmer over het afgelopen schooljaar #indetaxi.

Wat is het toch, dit werk #indetaxi… dit werk dat ik nooit echt heb geambieerd, maar dat mij wel gelukkig maakt? Een balans opmaken. Ik schreef blogs over #vermoeid #verwondering en #geluk. Vandaag over #geluk

#Geluk… tja, wat is dat eigenlijk? Nauwelijks te beschrijven.

Met een vriend had ik het een keer of geluk en ongeluk. Wat dat is, hoe dat in je leven komt en gaat.… “Als een ongeluk in een klein hoekje zit, zit geluk bijna overal!”, dat was onze conclusie. We grinnikten wat…… zo’n tegeltjeswijsheid…… maar ik zag het meteen voor me: de ruimte gevuld met geluk….Je moet het kunnen zien. Ik ben blij dat ik dat ook van huis uit heb meegekregen… bijna altijd te kunnen zien wat van belang is, waar je innig tevreden mee bent, trots op; wat je doet glimlachen en grinniken, wat je ontroert en levend doet voelen….

Ja, #levend voelen… dat gebeurt wel #indetaxi! Er is immers geen dag hetzelfde. Steeds weer een uitdaging om al mijn vaardigheden, kennis en talent in te zetten. Groeien, iedere dag weer.
Het wordt uiteindelijk ook ‘gezien’. Erkenning dus ….voor mij……daar ben ik ook gevoelig voor…… Als eerste door de kinderen zelf. Beginnend bij weerstand (“waarom zit jij bij ons in de bus?” “ik vind jou stom, ik mag helemaal niets van jou!” ‘Ik hak je kop eraf, k… begeleider!”), naar tolerantie, naar waardering (“begeleider, mag ik…….?”). Dit alles overigens in golfbewegingen op en neer, heen en weer. Soms heftig, soms rustig.

Ik ontdek en ontwikkel mijn talenten; ik leer mezelf beter kennen. Eén van de mooiste ontdekkingen vond ik dat ik #geduld blijk te hebben (ja, echt waar!). Geduld. Ik heb rust en kan de kinderen de tijd geven die ze nodig hebben om iets te snappen en dan vervolgens te reageren.

Ik ben #streng en #lief tegelijkertijd (dat zijn de woorden van één van de kinderen overigens); het talent om te zien wat ze echt nodig hebben. Me niet blind staren op het gedrag… maar er achter proberen te kijken. Daarover met zowel de kids zelf, als hun ouders/verzorgers als school over te kunnen communiceren.
De gave om van de kleine dingen te genieten, een stille glimlach – en soms een hele brede grijns!- heb ik dan op mijn gezicht. Kunnen genieten als de kids goed met elkaar omgaan en het redelijk rustig is in de bus; als de zon schijnt en de kinderen ook de mooie wolkjes zien…

Tja, geluk zit bijna overal… echt waar! Ik aai de kat, die er niet eens wakker van wordt. Ik kijk de tuin eens rond en neem nog maar eens een slok koffie… en glimlach.


30 augustus 2018

#indetaxi #verwondering

#balansopmaken #geluk #vermoeid #verwonderd #talent #jongeren #kinderen #specialebehoeften #leerlingenvervoer.

Wat is het toch, dit werk #indetaxi… dit werk dat ik nooit echt heb geambieerd, maar dat mij wel gelukkig maakt?
Een balans opmaken. Ik schreef blogs over #vermoeid #verwondering en #geluk. Vandaag over #verwondering.

Verwondering over
……….hoe kinderen me uitdagen en verrassen. Eigenlijk is dit werk ook een continue spiegelen, reflecteren en confronteren. Mijn eigen hick-ups in het leven. Mijn normen en waarden., mijn opvattingen, mijn manieren van doen, mijn angstjes en dromen. Ik weet niet of jullie je er wat bij kunnen voorstellen.. maar o, o, o! Een simpel voorbeeld: ”begeleider, jij zei net …., maar wij mogen dat nooit van jou zeggen!”
“Wij mogen nooit snoepzakjes op straat gooien van jou, maar mijn vader doet dat gewoon, dat ruimt de gemeente wel op zegt hij! “
“Kijk daar wat een stom mens!” “Hoe weet jij zo zeker dat het een stom mens is, je kent hem helemaal niet.” “Maar toch issie stom!” “Waarom dan?” “Stomme jas!” “O, nou die meneer en zijn vrienden vinden het waarschijnlijk een hele mooie jas. En ook al vind jij de jas stom, die meneer kan best wel heel aardig zijn.”
“Is xxxxx  echt een erg woord? dat geloof ik niet!” “Dat is een erg woord jongen, daarmee doe je mensen pijn.” “Huh, een woord geeft toch geen blauwe plek.” Nee jongen, dat klopt, maar dat doet wel zeer in iemands hart! “ “O.” Dat is een beetje moeilijk zie ik. Dat moet even worden verwerkt.

………hoe kinderen toch dingen oppikken en wat doen -voor zo lang als het duurt en hen past- met wat er in de bus gezegd en gedaan wordt: “He J.…, dat woord mag je niet zeggen hoor! Daarmee doe je iemand pijn in z’n hart! Vraag maar aan de begeleider!”
Jochie vraagt of ie (scheldwoord) wel mag zeggen. Ik antwoord dat ie dat zelf wel weet inmiddels, “want wat gebeurt er als ik dat tegen jou zou zeggen?” “Dan word ik boos!” “Waarom zou je het dan wel tegen iemand anders zeggen, jochie?” Stilte. Maanden m’n best doen om rustig te blijven en verschillende aanpakken verder… hij snapt ‘t!. In ieder geval voor nu.
Of een ander moment: ik zit als begeleider tussen de kids en ineens realiseer ik me dat het relatief stil is. De kinderen kijken naar buiten, ze kletsen en ze maken grapjes.
Na al die onrust en moeite om het groepsgebeuren in goede banen te leiden, zijn er steeds meer momentjes van deze rust, realiseer ik me. En dan zit ik stiekem enorm te genieten en me te verwonderen over wat er allemaal mogelijk is met deze kinderen.

……hoe kinderen hun waardering laten blijken: een jochie dat ik vrij strak heb gehouden om te voorkomen dat hij de prikkels niet meer de baas zou zijn, vraagt: “begeleider mag ik naast jou komen zitten als .. er vanmiddag niet is?” Na weken met momenten van boosheid, agressie en schelden. Hij wil naast me komen zitten.

Het is mooi om in de vakantie deze momenten weer even voorbij te laten komen.. me te verwonderen om de enorme rijkdom van de hersenkronkels: iedereen zit echt anders in elkaar!  Eigenlijk zit ik gewoon even door te verwonderen en te genieten………..Tijd voor koffie!

 

 

 


23 augustus 2018

#indetaxi #balans opmaken  #vermoeid

augustus 2018
#geluk #vermoeid #verwonderd #talent #kids #jongeren #specialebehoeften #leerlingenvervoer #balansopmaken

Het is vakantie. In de schaduw geniet ik van het mooie weer. In de stoel naast mij ligt een kat te snurken. Ik kijk de tuin wat rond en mijmer over het afgelopen schooljaar #indetaxi. Wat is het toch, dit werk #indetaxi… dit werk dat ik nooit echt heb geambieerd, maar dat mij wel gelukkig maakt? Een balans opmaken: de komende weken een paar blogs over #vermoeid #verwondering en #geluk

vandaag over #vermoeid

vermoeid, want….

…….4x per dag schakelen tussen thuis en werk; dat is niet altijd eenvoudig. Zeker niet als je iedere dag een groep hebt die veel energie van je vraagt en je ook thuis het nodige te doen hebt. Er zijn immers van die perioden dat er thuis ook veel aan de hand is. Ik vind het dan heerlijk om een stuk te fietsen, de afwas te doen, te poetsen. Lichamelijk bezig zijn ontspant me dan. Daarmee zijn echter de dingen waarmee je te dealen hebt niet weggepoetst. Problemen, dilemma’s, vragen moeten worden begrepen, opgelost. De kinderen #indetaxi vragen gewoon ook weer je onverdeelde aandacht op, of je nou wel of geen goede dag hebt…..

……. de kinderen hebben speciale behoeften. Het kost enige inspanning en opmerkzaamheid om te ontdekken wat ze dan precies nodig hebben. Het vroeg dus wel wat van me. Dit jaar zeker; ik was er echt niet voor niets als busbegeleider; ik heb wat te doen gehad! Pff, wat heb ik weer veel geleerd zeg! Wat een praktijkschool, te leren omgaan met 14, voor mij nieuwe, kinderen (en 14x zijn/ haar ouders/verzorgers/schoolbegeleiders).

“Rufi, jij bent wel een beetje dom hé?! Je zegt dat we nu naar school gaan, maar we moeten xx en xx toch nog ophalen?!” “Begeleider, mijn moeder zegt dat als ik xxx en xxx doe of zeg, dat jij heel streng tegen mij mag zijn, maar dat vind ik helemaal niet goed hoor!”
“Begeleider, ik steek je in de brand hoor! Je bent gewoon stom. Ik mag helemaal niets van jou!. Ik steek je straks gewoon in de brand!”
“Begeleider, als xxx het moeilijk heeft kun je yy of yy wel eens proberen, bij mij in de groep werkt het!” (“Dank je wel, Juf!”)

…………het groepsproces in de bus is interessant. De kids zitten met elkaar in de bus, omdat dat handig is voor de route, maar niet vanwege passende behoeften en karaktertrekken van de kinderen. Iedere dag is weer anders en heeft zijn eigen kleine en grote uitdagingen. Eén of twee kinderen met stress of niet zo’n goede zin, kunnen er voor zorgen dat de hele groep meegaat in die stemming.

“Ik sla je helemaal verrot, hoor je dat, ik sla je helemaal verrot!” “Goedemorgen N. Hoe is het met je? Heb je wel goed geslapen, je lijkt me niet zo vrolijk vandaag.” “Ik ben boos, want…………” “Nou begeleider als hij mij verrot slaat, sla ik terug hoor, ik .. stomme…….” “Uh, kom maar op, wil je klappen, dan krijg je ze!” “Ik kan veel harder slaan dan jullie en ik ben veel sterker!’ “O, ja?…..” enz. enz. enz.
Zo’n sfeer; dan zet ik mijn beste beentje voor om de sfeer positief om te buigen
Ik leid af: “kijk eens wat een stoere raceauto!” Ik ben streng: “in onze bus wordt niemand geslagen, hebben jullie dat begrepen?!”.. en kijk ieder kind aan om antwoord.
Ik probeer helder te krijgen wat er aan de hand is: “je lijkt wel een beetje boos, hoe komt dat?” “Ik en helemaal niet boos!” “Oh, dan heb ik het misschien verkeerd gezien?” “Het is gewoon stom!” “Wat is er stom, jongen?” “Ik wil helemaal niet naar school!” “O?” “Ik moet straks met juffrouw praten en dat wil ik niet.”
…. ……..Jochie is een beetje ondeugend geweest en weet dattie straks op zijn kop gaat krijgen… Ooow. Ik snap het ineens. Meestal duurt het wat langer voor ik erachter ben wat er aan de hand is. Soms zijn er dingen thuis gebeurd waar ze niet graag over praten of waar ze moeilijk woorden aan kunnen geven….. en ondertussen probeer ik dan het proces in de bus een beetje in het gareel te houden, dat er echt niet geslagen wordt, want ja, we moeten wel gewoon veilig op school komen.
Soms lukt dat goed en is het na een tijdje relatief rustig…..en dan ineens .. zonder dat ik een concrete aanleiding heb gemerkt, schiet de vlam weer in de pan en mag ik weer aan de bak.
Dat dus…

Het lijkt wel alsof tegen het einde van het schooljaar mijn flexibiliteit ook ff op is, de rek eruit, het meebewegen lastiger…. Fijn als ik in de vakantie even helemaal op mijn eigen manier en tempo kan leven..

 

 


15 augustus 2018

#indetaxi balans opmaken

augustus 2018 #geluk #vermoeid #verwonderd #talent #kids #jongeren #specialebehoeften #leerlingenvervoer #balansopmaken

Het is vakantie. In de schaduw geniet ik van het mooie weer. In de stoel naast mij ligt een kat te snurken. Ik kijk de tuin wat rond en mijmer over het afgelopen schooljaar #indetaxi.
Een balans opmaken…

Wat is het toch, dit werk #indetaxi… dit werk dat ik nooit echt heb geambieerd, maar dat mij wel gelukkig maakt?

Ik wordt niet gelukkig van mijn salarisstrookje, niet van gedoe met planners dat er af en toe is, en ook niet van de werktijden. De blokjes in de ochtend en de middag: ze zorgen ervoor dat je de rest van de dag maar beperkt wat kan ondernemen. Het aantal uren in combinatie met mijn uurloon, is niet voldoende voor een volwaardig inkomen….
Maar toch, ook aan het einde van een schooljaar ben ik gelukkig, weliswaar ook vermoeid, maar gelukkig. Verwondering over mezelf, over het taxiwerk an sich en over de kids waarmee ik gewerkt heb.
Zo’n schooljaar: het doet wat met me. Weer een jaar ervaringen die ik voor geen goud had willen missen. Die kinderen, de jongeren …… ze zijn gegroeid, in alle opzichten.  Ik ook. Zij het niet -in tegenstelling tot de kids- in lengte en kilo’s 😎).

De komende weken een paar blogs over #vermoeid #verwondering en #geluk

 


1 juli 2018

#indetaxi ……en hoe je naar de ander kijkt

#indebubbel #oordelen #ontmoeten #taboe #verrijking #mensenwerk

 

……… en weer was Martha Douwma een inspiratiebron. Haar werk voor de #humanlibrary deed me denken een blog die ik eerder schreef (via Martha) voor de stichting Naas. Een stichting die een blog nodig had, een schrijver die wil oefenen; t was een mooie match. De blog is echter blijven liggen. De stichting Naas had haar doelstellingen verscherpt en richt nu zich vooral op de problematiek rondom radicalisering en jihadisme. Mooi werk. Zeker de moeite waard om eens naar de site van de stichting te gaan.

Mijn blogs #indetaxi ben ik vooral gaan schrijven om lucht te geven aan mijn ervaring, mijn manier van kijken. Het plezier, de frustraties en de rijkdom bij echte ontmoetingen met anderen. Mijn blog #indetaxi die ik ooit voor de stichting Naas schreef, publiceer ik nu hier. Een oefening in schrijven.. wat vinden jullie ervan?

#indetaxi

Vandaag -na mijn schoolroute- een dagdeel regiotaxi. Mensen op weg naar dagbesteding, dialyse, medisch specialist, familie-, vrienden. Een bijzondere dag, want iedereen lijkt wel op de praatstoel te zitten. Er worden intrigerende verhalen verteld. Mensen vertellen over wat ze hebben meegemaakt ……..en hoe ze er mee om gaan. Hoe moeilijk het soms is om mentaal en fysiek op de been te blijven. Hoe veerkrachtig mensen óók kunnen zijn. Hoe eenzaamheid en problemen vaak samen lijken te gaan. Hoe oprecht contact met anderen heling op gang brengt Ik blijf met allerlei beelden en vragen achter …….. Ik zou nog veel meer willen horen, maar de ritten zijn (te) kort. Eén klant sprong er vandaag echter uit…

…..kennismaken met de ander

Ik haal mevr. M. op. We kennen elkaar inmiddels een beetje. Ze heeft vaker bij me in de taxi gezeten. “Goedemorgen mevrouw, ik zie u gaat weer naar de dagbesteding?” Ze kijkt me niet begrijpend aan. “H?” zeg ik dan maar. “Ja, H!” zegt ze. Ik had kennelijk niet goed ingeschat hoe goed ze Nederlands verstaat, maar ik zie ook ogen die continue afdwalen en weer naar binnen keren…… een nerveus getik van de voeten. “Alles goed?” vraag ik. Ze kijkt me verschrikt aan. “Hoe gaat het met u vandaag?” Ze geeft aan dat het goed gaat en dat de taxi wat laat is. De taxi is inderdaad laat en ik verontschuldig me. Nog voor ik ben uitgepraat, vuurt ze vragen op me af. “Waar woon je, heb je kinderen, heb je een man, werk je al lang op de taxi?” Ik schrik er bijna van zo direct als ze ineens is én ik heb ik geen zin om op alle vragen te antwoorden… . Ik aarzel even… dan begint ze zo goed en kwaad als het gaat in het Nederlands zelf te vertellen…

Ze kwam als jonge vrouw uit Turkije naar Nederland, naar haar man. Naar een dorp in Twente. Ze kregen kinderen. Ze was druk met het gezin. Nu zijn de kinderen groot en wonen buiten het dorp. Ze zijn gelukkig allemaal gezond en hebben zelf een gezin, een baan. Het huis is leeg. Onlangs is haar man plotseling overleden, iets met het hart. Het huis is nog leger. Ze kan niet goed alleen zijn en ze weet niet goed haar leven in te richten. Waarom nog koken, wassen, schoonmaken. Er is niemand om het voor te doen. Weer die naar binnen gekeerde ogen. Het getik met de voeten. “Vindt u het fijn om naar H te gaan?” vraag ik haar. Dat vindt ze. Daar kan ze gewoon haar eigen taal spreken. Ze leert computeren, ze hebben het over het nieuws. En ze is even niet alleen. Ze glimlacht.

………….in de bubbel

Ik help haar met uitstappen en we wensen elkaar een fijne dag. “Tot de volgende keer!” Ondertussen registreer ik in mezelf allerlei gedachten. Dat ze fysiek nog relatief jong en fit lijkt. Hoe het nu moet zijn, met zoveel energie alleen in een groot huis,….dat haar geest nog heel veel kan en wil, maar wellicht erg gehinderd wordt door het taalprobleem…..Ik begrijp ineens ook een stuk beter waarom ze zo graag naar H. gaat. Het is veel meer dan een plek waar ze niet alleen is, maar vooral een een plek waar voor haar echt contact mogelijk is: omdat ze haar moeders taal kan spreken, die taal waar je je het best in kunt uitdrukken; waarvan je de nuances beheerst, de in woorden opgesloten beelden, emoties, betekenissen,waarden, normen kent. Je bent er thuis. Een basis waarin je je kunt ontspannen en ontwikkelen. Ik vind het dus wel oké dat er steeds meer dagbestedingsplekken en thuiszorgorganisaties zijn die georiënteerd zijn op mensen met een bepaalde achtergrond. Maar wat me blijft prikkelen is de vraag of dat ook ‘goed’ is voor de maatschappij, voor het samen leven. Want als je alleen maar met mensen omgaat die dicht bij je staan, die dezelfde taal spreken, de zelfde mening delen … dan blijven alle andere mensen vreemden. Dan is het wellicht niet eens zo moeilijk om ‘te radicaliseren’.. om los te komen van overtuigingen, normen en waarden van anderen, want je leeft immers niet meer samen….. je kunt in je eigen ‘bubble’ blijven. Je hoeft je niet meer in te spannen om een ander te begrijpen, het niet mee eens te zijn en toch te accepteren.

……..ontmoeten en oordelen

In gedachten zie ik -als in een soort stripverhaal- veel bubbels door mijn stad gaan. Ik zie de Syrisch Orthodoxe kerk, een plek waar de gemeenschap activiteiten heeft… even verderop een islamitische Turkse vereniging – ook met activiteiten. Mensen passeren elkaar op weg er naar toe, maar is er ook contact? Geen idee eigenlijk.

Op de moestuin waar ik samen met mijn maatje een tuin had, spraken we als één van de weinigen met alle mede ‘moestuinders’, ongeacht land van herkomst, geloofsovertuiging. Wij snapten t nooit als de ene buurman met de andere buurman woorden had, want t ging dan wel over de tuin, maar er klonk vaak een minachting voor de ander mee. Later -nadat we ons hebben geïnformeerd- concludeerden we dan: “o ja… die ene is.. en die andere is …. die kunnen of ‘mogen’ ook niet met elkaar praten of elkaar aardig vinden (hun landen van herkomst hadden vele oorlogen met elkaar, of ze komen uit een andere geloofsrichting). En: alleen al de sociale controle van de eigen groep houdt dat in stand.”

Ik herinner me het experiment met X. Een trainingscoördinator van een cursus die ik volgde. Zij is een een hoogopgeleide vrouw van Marokkaanse afkomst. Westers gekleed. Ze deed een hoofddoek om en een een lange, donkere jas aan: hoe  zag ik haar zo? Ik moest bekennen dat ik haar toen niet inschatte als de intelligente, fijne vrouw die ze is, maar meer als ‘zo’n Marokkaanse mama op weg naar de markt.” Ik schrok er zelf van. Maar ‘t was heel verhelderend: zo makkelijk denk je dus in stereotypen en hang je er een waardering aan. Zonder echt te kijken, zonder echt erbij na te denken, zonder te leren kennen. Ik was overigens onder de indruk van haar grootsheid mijn eerlijkheid te kunnen waarderen.

Ik herinner me mijn opleidingsgroep tot taxichauffeur. Een bijzondere groep mensen. Jong, ouder. Hoog en laag opgeleid. Moslim, christelijk, ‘niets’. Nederlandse, Syrische, Armeense en nog veel meer achtergronden. We spraken natuurlijk wel eens met elkaar over alles wat ons bezighield en dus ook over wat iemand nu precies gelooft, belangrijk vindt in het leven. Huwelijk, homoseksualiteit, wie ‘de baas’ is in het gezin, opleiding van meisjes, een vrije staat voor de Koerden. Discussies. Meningsverschillen. Moeilijke stiltes, emoties weg slikken en onderwerpen negeren. ……………………………En daar gebeurt het eigenlijk, in die momenten van stilte, slikken, negeren. De ontmoeting met kwetsbaarheid, trauma’s, taboes, oeroude conflicten, heilige overtuigingen. De kunst van het blijven luisteren en elkaar geen mening opdringen; de kunst om als het te moeilijk wordt maar even niet te reageren en rust te bewaren; een kunst die ik daar heb mogen oefenen. Want ja, door dit soort ervaringen kon ik wel uit mijn eigen bubbel stappen van witte, goed opgeleide en niet meer zo’n jong vrouw met weinig andersdenkenden in haar kring. Wat kwam ik mezelf tegen zeg…. mijn taboes, heilige overtuigingen etc.!

…….De bubbel uit!

……“Hoe gaat het vandaag met u?”, vraagt een van de kinderen van mijn vaste schoolroute ‘s middags.. Ik glimlach om dat ”u”. Het gaat wel goed met mij ik ben een rijker mens geworden door zo af en toe eens uit mijn bubbel te stappen. Het bracht me veel begrip. Ik vind het nu een stuk makkelijker om gesprekken met wat meer diepgang en echt contact met mensen te hebben. Ik spreek vaker mensen die ik eerder nooit gesproken zou hebben. Ik begrijp ineens ook veel beter hoe belemmerend een taalprobleem is; hoe boos je kunt worden als mensen niet echt naar je luisteren, maar al van alles aannemen op basis van uiterlijkheden…ik begrijp ook veel beter hoe vaak dat juist wel gebeurt…………………………. Ik antwoord: “het gaat goed met mij, wat leuk dat je dit vraagt, maar hoe is het eigenlijk met jou, waar denk je aan op dit moment?” En er volgde weer een verrijkend gesprek.

 


28 juni 2018

#indetaxi #eitje

#hard of #zacht #pubers #autisme

10 november 2017

Het is een kille, regenachtige vrijdagmiddag. We zijn allemaal moe; chauffeur en kids.
Sommige kids moeten echt even stoom afblazen, zoveel stress van proefwerken, SO’s en moeilijke lessen…. ze gunnen elkaar nauwelijks ruimte om te vertellen.
Ik probeer me er een beetje van af te sluiten: het verkeer vraagt alle aandacht en ik kan deze middag de onrust niet zo goed hanteren., maar toch luister ik met belangstelling hoe ze met elkaar omgaan… ik kan het niet laten…..

Er wordt wat afgekat en gesteggeld: “Ah, dat proefwerk, dat vond ik een eitje!”  “Nou ik anders helemaal niet, ik vond het vet moeilijk! Wat een stomme vragen zeg, die stonden helemaal niet in het boek!” “Joh, de volgende keer wil ik het je wel uitleggen hoor, want het is echt heel eenvoudig!” “Niet!” “Wel.” “Echt niet!” “Echt wel! Je moet dan ook eens naar mij luisteren, echt een eitje!”….

……… barst X uit: “waarom maak jij je toch altijd zo druk; zorg eens voor je zelf zeg!” Iedereen geschrokken. Stilte in de bus. Ik neem wat spanning weg door aan te geven dat X nou eenmaal graag andere mensen helpt en dat het lief bedoeld is…. Iedereen haalt weer adem.

“oowww”, is de reactie van X, “nou ik heb net echt geleerd dat ik ook goed voor mezelf moet zorgen, want ik ging eerst echt zelf kapot hoor, omdat ik altijd voor anderen zorgde. Mijn persoonlijk begeleider heeft me daarbij geholpen. Je moet niet zo’n zacht ei blijven hoor!”

………….”Nou, wel van binnen!” is het commentaar van Y die altijd stilletjes is. Van binnen moet je zacht blijven, want dan kan je ook lief blijven en blijven lachen. Maar van buiten……. van buiten moet je keihard zijn….. niet alles hoeft binnen te komen! Anderen mogen je niet zomaar kunnen kwetsen.”

Antwoord volgt: “Tja, ik ben wel een eitje, met een harde buitenkant…….eitje… maar dan wel een zacht gekookt eitje!”

Back to top